Weblog

Mijn lesbische oudtante

maandag 11 maart 2013

H. v. V., de man die ooit de unieke term anarcho-liberaal muntte, zat onlangs in een gerenommeerde sociëteit te eten met een kennis van me. Ik wist wie H. v. V. was, een publieke figuur in bepaalde kringen, en de vriend stelde me aan hem voor. Onmiddellijk, misschien iets te snel geef ik achteraf toe, edelachtbare, vertelde ik aan H.v.V. dat een oudtante van me (mijn Tante Hens, een geestige lesbienne van in de 80, voormalig bibliothecaresse die in een rusthuis in Amersfoort woonde) in de jaren ’50  een verhouding had gehad met ene Jet H. v. V., zelfde achternaam.

“Wat?” zei de man die ooit de unieke term anarcho-liberaal had bedacht, hij was al meteen geërgerd, waardoor wist ik niet, misschien omdat hij een klein beetje doof is, of misschien omdat ik hem bij zijn biefstuk stoorde: “Een tante die een verhouding met Jet...? Niet met Piet?”

“Nee,” antwoordde ik nadrukkelijk, “niet met Piet, maar met een Jet H. v. V., dus vroeg ik me af....” “U bent aan het heel verkeerde adres”, zei hij resoluut. Het was net of ik zijn patriciërsfamilie van iets heel vies had beschuldigd. Alsof ik had gezegd: “Een oom van U, ene Piet, heeft toen ik klein was aan mijn je-weet-welwelletje gezeten. En daar wil ik nu genoegdoening voor.” Maar zoiets papaals, zoiets confronterends had ik helemaal niet gezegd. Alleen dat er dus iemand met dezelfde achternaam als de zijne was geweest, die in de jaren ’50 de Sapfische liefde heeft bedreven met mijn geestige, heel talige, vooruitstrevende oudtante, die ik zelf nauwelijks gekend heb. Maar klaarblijkelijk was het het verkeerde moment of zo’n schrikbeeld voor de man die de term anarcholiberaal had uitgevonden om een lesbisch familielid te hebben dat hij als een Turkse patriarch, een hoeder van de familie-eer reageerde, hoe kwam ik er bij? Of misschien was het een speciaal soort humor, dubbelnaamse humor, dat kan natuurlijk ook. Ik wist in ieder geval niet dat iemand van boven de pensioengerechtigde leeftijd nog door zoiets lesbisch gechoqueerd kon raken anno 2013. Dus knipoogde ik maar wat onthand naar mijn kennis en ik zei:” Nou goed, laten we zeggen dat die Jet H.v.V. een heel goede vriendin van mijn oudtante was,” hopende dat hij daardoor wat bij zou komen van deze voor hem kennelijke shock of the new.

“Het moet een heel andere tak zijn,” zei hij, vast om er maar een punt achter te zetten. “Er zijn takken in de familie die niet met elkaar praten.”

Ja, ja, dacht ik bij mezelf, het is waar, een familie is een donker bos.

We namen afscheid van elkaar. Eindelijk kon hij verder met zijn kennis en met zijn biefstuk, misschien was het een lekkere paardenbiefstuk. Buiten leek het of er een einde aan de lange winter was gekomen. Kleine blaadjes wapperden al aan bomen. Maar er was sneeuw in aantocht, wist ik, dus trok ik mijn muts dieper over mijn oren. De takken fluisterden met elkaar, over een nieuwe lente, iets over een nieuw geluid. Het duizelde me eerlijk gezegd een beetje.

 

Website by JetNet - © Wanda Reisel 2012