Weblog

Kegelvormig

donderdag 11 april 2013


Ik heb een paar dagen geleden zes nieuwe glazen gekocht. Kegelvormige waterglazen. Ik gebruik ze voor mijn koffieverkeerd. Waar ik uit drink is van belang. De inhoud dicteert of het glas dun of dik moet zijn. Andere mensen worden blij van hun Rolex. Van dit omgekeerde feestmutsglas word ik gelukkig. Net zo gelukkig als van de verhalen van A.M. Homes die ik aan het herlezen ben. Natuurlijk houden we alle twee van Lydia Davis, Raymond Carver, van John Cheever en Alice Munro (en van Campert en van Bordewijk en van Elsschot). Maar A.M.Homes, Lydia Davids en ik gaan soms verder. Wij zijn zogenaamd welopgevoede schrijvers maar in onze verhalen overschrijden we de grens van het fatsoen. Omdat het moet. Bij haar drukt bijvoorbeeld een sociopathische puber zijn stinkende reet in het gezicht van een vriendje. Bij mij staat er wel eens een intelligente jonge vrouw anoniem voor een ruit te masturberen. Het moet wel de gewoonste zaak van de wereld lijken. Ik ben erg blij met haar en met Lydia Davis en met mijn nieuwe kegelvormige glas dat precies de juiste maat en de juiste dikte en de juiste gladheid heeft waar ik zo gelukkig van word.

Website by JetNet - © Wanda Reisel 2012